Sakkeren

Het is zomer en de leraren die denken dat ze ertoe doen staan in de klaagstand. Die gaan dag in dag uit tekeer op Twitter tegen Curriculum.nu, waarbij ze elkaar napraten en versterken. Ik heb zelden een krachtiger voorbeeld van socialiserende persoonsvorming gezien, zullen we maar zeggen.

Ze hebben een eigen clubje, deze twitteraars. Iets met boerenverstand in de titel. “De laatste onderwijscommissie.” Ze zijn de bewindvoerders van een failliete boedel.┬áZe doen het voorkomen alsof we in de eindtijd zitten en dat met de voorstellen die nakende zijn het onderwijs krakend in elkaar sodemietert.

Redden wat je redden kunt!

Vandaar ook dat ze als nijvere bijen feedback geven op de voorstellen. Feedback die zal worden gebruikt om te zeggen dat de respons onder leraren hoog was. De leraren fiatteren zo een proces waar ze tegen zijn. Ze schragen een vorm. De inhoud krijgen ze cadeau.

Vakwerk.

En ze geloven, ondanks hun boerenverstand, in complotten. Dat krijg je ervan, als je elkaar voortdurend nakakelt en navelstaart. Ergens vanuit de krochten van Unesco wordt het Nederlandse onderwijs een richting op geduwd die fnuikend is.

“Staatspedagogiek!” wordt er zelfs roepend geschreven.

En dat soort kretologie trekt mensen aan die al een broertje dood hebben aan het onderwijssysteem en (alweer) bloed ruiken. Het zijn de haaibaaien van de bankzitters; de slopers van alle redelijkheid.

Alles gaat, volgens de redenatie van de boerenverstandclub en de systeemcritici, naar de ratsmodee.

Echt?

Ik denk dat het wel meevalt. Als je een heldere visie op onderwijs hebt dan maakt zo’n herzieninkje van het curriculum weinig uit. Je weet wat je wilt met je onderwijs en stuurt daar op. Wat de politici in Den Haag straks zullen besluiten interesseert je geen reet. En wat enkele omhooggeschoten leraren denken te bedenken voor mijn praktijk doet er niet toe. De praktijk dat ben ik zelf. En ik voer geen plannen uit waar ik tegen ben.

Simpel.

 

 

 

Advertenties