Op bergschoenen hossen op het Malieveld

Al enige tijd denk ik na over de vraag of ik op vrijdag 15 maart ga staken. Er zijn allerlei argumenten die pleiten voor een staking. Het salaris, de werkdruk en het lerarentekort zijn er drie van. Ik ben tevreden met mijn salaris, ik ervaar weinig werkdruk en op mijn school hebben we weinig tot geen last van het lerarentekort. Ik kan evenwel goed begrijpen dat dit niet voor iedereen geldt. Ik zie dat op andere scholen de leraren het water aan de lippen staat. Ik begrijp hun zorgen en ik deel die ook.

Maar toch zit het me niet lekker. Laatst zei iemand tegen mij dat als je kijkt naar de kwaliteit van de Nederlandse leraar, 90% van hen geen salarisverhoging verdient. Dit werd niet gezegd door een politicus, bestuurder of schoolleider, maar door een leraar. Een heel goede, dat wel. Die harde opmerking sluit aan bij mijn opvatting over wat ik als meest urgente probleem in het onderwijs zie, namelijk de kwaliteit ervan. Ik denk niet dat een salarisverhoging ervoor gaat zorgen dat het onderwijs in Nederland beter wordt. Ik gun het eenieder, maar de leerling gaat er weinig van merken.

Nu zijn er mensen die zeggen dat je die twee dingen los van elkaar moet zien. Ik denk dat niet. Als ik al wakker lig, dan lig ik louter en alleen wakker om zorgen over het Nederlandse leesonderwijs, of om het feit dat er in het Nederlandse onderwijs zo weinig moet en zoveel kan. Het zou helpen als we in Nederland een professionele beroepsgroep hadden. Die hebben we niet. We kennen geen sterke beroepsvereniging die leidend is op zowel de arbeidsvoorwaarden als de ontwikkeling van onze professie. Alle initiatieven zijn gestrand of de nek omgedraaid. Daar zullen voor een deel politieke machinaties achter zitten, maar dat laat ik hier even buiten beschouwing.

Dat we geen sterke beroepsgroep zijn en geen sterke vertegenwoordiging hebben, ontslaat je als leraar niet van de taak om je professioneel te gedragen en te ontwikkelen. Wat je ook vindt van zaken als het lerarenregister, het houdt leraren wel een spiegel voor. Blijkbaar is er genoeg reden om te veronderstellen dat de professionalisering – die leraren volgens de wet zelf ter hand dienen te nemen – achter blijft bij de verwachtingen. In een van zijn columns in Trouw merkte René Kneyber op dat leraren die zich niet professionaliseren en tegelijkertijd tegen het register zijn ‘helemaal niets willen.’ Ze zijn nauwelijks professioneel te noemen.

Terwijl ik dit schrijf, weet ik al dat sommige lezers van dit blog boos zullen reageren. Maar als 10% van de Nederlandse leerlingen de basisschool laaggeletterd verlaat, dan hebben wij als beroepsgroep, waartoe we allen behoren, wel iets uit te leggen. En dat het overgrote deel van de Nederlandse leerlingen met een te laag rekenniveau de basisschool verlaat is ook een punt waarover me moeten nadenken. En dat gebeurt onvoldoende. We zijn bezig om het voor onszelf te regelen, terwijl het ook (en misschien wel vooral) om onze leerlingen zou moeten gaan. Als je altijd zo hard roept dat de leerling centraal staat, dan organiseer je een grote conferentie om het kwaad van middelmatig onderwijs voor eens en voor altijd aan te pakken.

Nu gaat het er mij niet om dat er een rangorde wordt aangebracht in de strijd die we binnen en over het onderwijs moeten voeren, maar ik wil wel aandacht van de betrokken partijen – van vakbond tot actiegroep en van schoolbestuur tot besturenraad – voor de kwalitatieve problemen die we in het onderwijs hebben. Ik sluit me liever aan bij een beroepsgroep die zoekt naar mogelijkheden om leraren beter te maken en leerlingen eerlijkere kansen te bieden dan bij een bond of groep die vooral kijkt naar de arbeidsvoorwaarden. Ze zijn belangrijk hoor die omstandigheden, maar niet zaligmakend.

De leraar die eerder in dit blog werd aangehaald en daarbij 90% van de collega’s afserveerde, zei nog iets: “Al die juffen en meesters die op een veld liedjes staan te zingen op hun bergschoenen, kom op zeg. Terwijl ze tegelijkertijd in de nonsens van curriculum.nu trappen en blind achter de ideeën van bijvoorbeeld SLO aanlopen.”

Die spagaat, die kloof, dat amateurisme ook – daar zit ’t probleem.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s