Weg met aardrijkskunde!

Ik kende Agora niet voordat ik ze tegenkwam bij de Amsterdamse schoolmakerswedstrijd Onze nieuwe school.  Ik moet over die wedstrijd niet teveel zeggen, want anders krijg ik weer allerlei reacties in mijn mailbox van schooldirecteuren en collega-leerkrachten, waarbij de strekking is dat ik een pocher ben.

U moest eens weten.

Maar goed. Na een eerste ronde van 150 voorstellen, gingen 16 ideeën door naar wat de incubatorfase werd genoemd. De meeste van die ideeën heb ik gelezen om eens te zien wat voor vlees er in de kuip zat. Hier hoorde ook Agora bij. Ze kregen in de eerste ronde bijna 3500 stemmen. Ter vergelijking: wij 836.

Agora is een onderwijsideologie. Net als de kern van het rapport van Onderwijs2032 overigens. Neem ter illustratie uit de verkorte versie van het Agora-plan deze passage:

Een persoonlijke leerroute begint met vragen stellen, omdat je je verbaast over van alles en nog wat. Bijvoorbeeld: “Hoe kan een wolk die niets weegt toch zo vol zitten met regen?” Of: “Waarom is iets ‘in de mode’ en willen we dat opeens allemaal?” Goede vragen, die je grondig moet onderzoeken. Daar maak je dus een plan voor. Je leraar houdt ondertussen in de gaten wat en hoe je leert, en helpt je als dat nodig is. Hij of zij stimuleert je ook om experts van buiten de school om advies te vragen. Zo heeft een Agora-leerling in Roermond bijvoorbeeld geskypet met iemand van NASA!

Je zou toch ondertussen weten, denk ik dan, dat om vragen te kunnen stellen je kennis over een onderwerp nog hebt. Bij die wolk gaat het om een misconceptie. Leerlingen hebben op de basisschool (hopelijk) geleerd dat wolken een gewicht kunnen hebben van een miljoen kilogram, tenminste als het een cumulus betreft. Zou een leerling die een beetje fatsoenlijk onderwijs heeft genoten, naar het antwoord op deze vraag op zoek gaan?

Een ander citaat dan, dat u mag lezen vanuit het perspectief van uw eigen vakmanschap:

Stel je eens voor: je hele schooltijd lang leer je dingen die je écht interesseren. Jij bepaalt jouw leerdoelen, terwijl je leraar je daar steeds in begeleidt. Je gaat met plezier naar school, ontdekt waar je goed in bent en boekt resultaten. Ondertussen leer je alles wat je nodig hebt om examen te doen en te slagen. Dat is toch geweldig?

Hier zie je dat de rol van de leerling groter wordt en die van de leerkracht kleiner. De leerling zit aan het stuur, je leerkracht zit op de buddyseat. Daar zijn, zo staat er in het plan, wel de beste leerkrachten voor nodig.

Toch heeft de school best ambities:

We willen dat je zoveel mogelijk leert over jezelf en de wereld om je heen. Die wereld is vrij groot, en daarom hebben we hem opgedeeld in vijf Agora-werelden: een wetenschappelijke, kunstzinnige, sociale, spirituele en ethische. Zie ze als verschillende brillen om beter te kijken naar wat je wilt weten, om je heen of ver weg.

Om die 5 werelden in te duiken, vraagt nogal wat. Goed onderwijs bijvoorbeeld. Die kennis moet onderwezen worden, die kun je moeilijk zelf opdoen lijkt me. Ik zal geen voorbeelden geven of hier dieper op ingaan. Ik laat Jan Fasen aan het woord. Een van de initiatiefnemers van het Amsterdamse Agora-plan. Die werd geïnterviewd in een landelijke dagblad. Afgaande op de inhoud van het interview, zal hij tot de ontdekking zijn gekomen dat zelfontdekkend leren in 5 werelden een te grote opgave is:

Wat heeft iemand aan aardrijkskunde of economie als hij zeker weer dat hij dierenarts wil worden?

Misschien moeten we het dokter Vlimmen of James Herriot vragen.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s